Digitaal 22-07-20

Er lijkt zich een 2e coronagolf op te bouwen. Het aantal besmettingen neemt toe. We worden te los zegt ons collectief geweten van virologen, RIVM-ers en crisismanagers van de GGD. De regels van afstand houden, handen ontsmetten en niet teveel samenscholen, lappen we teveel aan onze laars. We versoepelen te snel. Tot voor kort waren de berichten positief, eindelijk; weinig besmettingen, weinig mensen in het ziekenhuis en bijna alle Europese grenzen weer open. Dus ouderwets veel files op de snelwegen, veel campers en caravans op pad, feestjes en bbq’s die worden ingehaald en badplaatsen die vollopen met feestvierende jeugd.

Al maanden doe ik alles digitaal. Digitaal bijeenkomen in de wereld waarin we nu leven. Mijn laptop lijkt wel een soort bijenkorf. Vergaderen via zoom of webex. Facetimen om kleinkind of kinderen te zien. Zelfs het steunen van vrienden, vanwege slechte berichten, moet via WhatsApp. Ook onderwijs en doktersbezoek gebeuren vooral digitaal.

Iedereen probeert er het beste van te maken; de digitale logebijeenkomsten leveren wel een verbindingsgevoel op, maar het is een surrogaat. Persoonlijk bekomt me dit best slecht, de concentratie op het woord is groot en door het digitale ervaar ik verkilling; ik mis de lichaamstaal, bewegingen, het emotionele aspect en het samenzijn en samen eten. Kortom mijn beleving wordt geweld aangedaan doordat te weinig zintuigen geprikkeld worden.

Het is een andere tijd; we kunnen ook ‘omdenken’; behalve belemmeringen zijn er ook mogelijkheden. Dankzij de techniek kunnen we communiceren, doordat de nadruk op het verbale ligt worden we gedwongen goed te luisteren en boodschappen niet verkeerd op te vatten.

Dus wat is hier nu verstandig: toch maar voorbereiden op een langere periode digitaal leven? Of eigenzinnig zijn en de mogelijkheid voor echte ontmoetingen uitwerken om het bij-elkaar-hoor-gevoel te versterken. Een bij-elkaar-hoor-gevoel wat een loge koestert en wat ontstaat door het delen en beleven van gemeenschappelijke ervaringen en het elkaar ontmoeten. Dit bevestigen vrijmetselaars, door een ferme handdruk en een aandachtige blik in de ogen van de ander bij het begin en bij het afscheid.

Ik betrap me nu vaak op de gedachte van: “laat het niet te lang duren, het wordt me te geestdodend, na de zomer of als het vaccin er snel is … dan wordt het beter.” Ik wil ook die versoepeling… maar oeps nu die dreigende 2e golf.

Frans