Phone of the wind

 

 

‘ Liefje, het gaat goed met mij. Ik bid ervoor dat je ergens in leven bent.

biegt telefoon
“Kaze no Denwa” is located on a small hill in Otsuchi, Iwate Prefecture. MUST CREDIT: The Japan News-Yomiuri

Ik bel je spoedig weer.’ Zijn stem klinkt omfloerst in de lichte telefooncabine, de “Phone of the wind”, die vanaf een heuvel uitkijkt over het Japanse kustdorpje Otchutsi. Krampachtig probeert de oude Japanner zijn tranen te bedwingen. In zijn hand een oude bakelieten hoorn, verbonden met een draaischijftelefoon. De telefoon heeft geen verbinding met de buitenwereld. In 2011 vernietigde een aardbeving gevolgd door een tsunami het dorp. 821 mensen overleden, 423 werden nooit meer teruggevonden. De gebeurtenis liet talloze getraumatiseerde bewoners achter. Ze hadden geen kans meer gehad om afscheid van hun dierbaren te nemen. Moeders, vaders zagen zich plotseling voor de taak gesteld hun opgroeiende baldadige kroost alleen op te voeden.

Een Japanse kunstenaar was al voor deze ramp zijn geliefde verloren. Hij besefte dat het gebrek aan contact met zijn partner hem naar een emotionele afgrond dreef. Om dit op te lossen zette hij bovenop een heuvel, die uitkeek over de haven en de weidse azuurblauwe zee, een traditionele telefooncel, het werd de ‘phone of the wind’.  Geheel wit, en voorzien van raampjes, te midden van altijd groene struiken en naast een boompje waarin een bel voortdurend herinnerde aan een nooit aflatende zeewind. Een zeewind die geluiden naar het uiterste einder voerde.

‘phone of the wind’.

De telefooncel werd niet verbonden met een landelijk netwerk. Dagelijks bracht hij een bezoek aan de telefooncel, draaide zijn huisnummer en pakte de hoorn. Het volgende halfuur sprak hij met zijn geliefde. De andere kant van de lijn bleef stil maar hij had het gevoel dat zij naar hem luisterde, dat zij hoorde wat hem tot in het diepst van zijn hart beroerde. Hij stortte zijn hart uit, uitte zijn gemis en kon na een halfuur opgelucht de telefooncabine verlaten.

Na de tsunami stelde hij de telefooncel open voor allen die dierbaren hadden verloren. En daar maken velen tot op de dag van vandaag dankbaar gebruik van. Sommigen staan alleen maar met de hoorn in de hand, door emoties overmand. Zelfs kleinkinderen belden met hun opa, zoals zovelen verzwolgen door het natuurgeweld. ‘ Opa, ik heb mijn huiswerk af. Het gaat goed op school’. Met tranen in de ogen verlaten ze het telefoonhokje. Misschien heeft opa het gehoord. Wat fijn om toch het gevoel te hebben even met hem te hebben gepraat.

En daar maken velen tot op de dag van vandaag dankbaar gebruik van

Onlangs zag ik de documentaire ‘Bastille’ , in de interviewserie ‘Zomergasten’ geadviseerd door de Nederlandse journaliste/theatermaakster Nazmiye Oral. Ik was geroerd door het oprechte gemis dat hier een bijzondere manier had gevonden om zich te uiten. Miljoenen mensen missen tenslotte overleden dierbaren. Is het een idee om overal ter wereld niet verbonden telefooncellen te plaatsen? Het zou psychologen, denk ik, veel werk besparen. Verwerking van verdriet door het toe te vertrouwen aan de wind. Wat een prachtige gedachte.  Het deed me denken aan de gedachte achter de Tibetaanse vlaggetjes in het bergachtige Nepal: de wind was de boodschapper naar de goden van de gebeden die hierop geschreven waren.

geconnect met allesOpvallend was dat vooral Japanse mannen de telefooncel op de heuvel bezochten. Mogelijk zijn mannen iets geslotener in emotioneel opzicht en gaf de geslotenheid van de telefooncabine en de eenzaamheid rondom hen de vrijheid zich ongeremd te uiten. ’t Lijkt paradoxaal, misschien zelfs metafysisch, maar het werkt blijkbaar voor velen louterend. Iedereen heeft tenslotte een uitlaatklep, een vertrouwde omgeving nodig: familie, vrienden, broeders in een loge… soms zelfs een niet verbonden telefoon.

 

 

 

Peter 5-08-2020

(De documentaire ‘ Phone of the wind’ is te zien op You Tube.)