Eerlijkheid! – Door Frans Derksen

Eerlijkheid! – Door Frans Derksen

Ik lees best veel. Zo las ik enige tijd geleden dat chimpansees altruïstisch zijn. Ze helpen elkaar, echter niet geheel belangeloos. Want, wanneer ze helpen, verwachten ze over en weer te worden geholpen als zijzelf in nood verkeren.

In onze maatschappij hebben we het helpen grotendeels uitbesteed aan zorgmedewerkers. Tijdens de eerste coronagolf hebben verpleegkundigen, jonge assistenten in opleiding en verzorgenden in verpleeghuizen het enorm voor de kiezen gekregen. Ze deden werk waar ze in feite niet klaar voor waren. We hebben de gevolgen van de emotionele en morele belasting in hun ogen gezien. Ze zijn nog steeds vermoeid.

Terecht hebben we uit dankbaarheid stil gestaan bij hun onbaatzuchtige manier van helpen; taarten, bloemen, muziek, een nationaal applaus, zelfs de politiek beloofde een corona bonus.
Hoe collectief verontwaardigd zijn wij, meedenkende burgers, nu Kamerleden een hoofdelijke stemming over de bonus ontliepen. Verantwoordelijken in de zorg zijn geëmotioneerd over het falen van het zorgsalarissendebat in de Tweede Kamer en tonen zich hierdoor bezorgd over zowel de inzet van de zorgmedewerkers in het ziekenhuis als in de gewone zorg bij een eventuele tweede coronagolf.

Maar klopt het eigenlijk allemaal wel? Is onze boosheid op de weggelopen Kamerleden wel terecht? Is het allemaal wel zo eerlijk, is er misschien een dubbele agenda? Nee, het is oneerlijk en ja er is een dubbele agenda. Er wordt, met de Tweede Kamerverkiezingen in het verschiet, een zwartepieten spel (sorry, ik heb nog geen ander woord) gespeeld. De PVV probeerde op sluwe manier tegen de regels (moet ruim van tevoren worden aangekondigd) een hoofdelijke stemming over de bonus te organiseren en traineerde de stemming net zo lang tot het vereiste aantal Kamerleden niet meer aanwezig was. Met als gevolg dat, in de beeldvorming, de zorgmedewerkers nog steeds de harde werkers zijn en de coalitiepartijen de ‘zwartepiet’ hebben omdat ze lijken weg te lopen voor de problematiek. We moeten ons door dergelijke politieke spelletjes niet in de maling laten nemen.

Het is belangrijk dat zorgmedewerkers – verpleegkundigen, assistenten in opleiding en medewerkers in de verpleeghuiszorg – met extra zetjes worden gemotiveerd om het werk in de zorg leuk te blijven vinden. Herwaardeer de zorg door structureel hogere salarissen en ruimere betalingen voor overuren af te spreken in vervroegde CAO onderhandelingen. Maak opleidingen minder stressvol en organiseer meer preventie tegen burn out.

Als vrijmetselaars proberen we eerlijk en belangeloos te zijn. Doordat er geen verborgen agenda is ontstaat er onderling een sfeer van veiligheid. We gebruiken daar, wat ouderwets, het woord ‘broederliefde’ voor. We worstelen wel met dit begrip, hoever gaan we daarin; maar hoe dan ook, we weten van elkaar dat we niemand voor de gek houden en dat we eerlijk zijn.

Frans Derksen

Digitaal 22-07-20

Er lijkt zich een 2e coronagolf op te bouwen. Het aantal besmettingen neemt toe. We worden te los zegt ons collectief geweten van virologen, RIVM-ers en crisismanagers van de GGD. De regels van afstand houden, handen ontsmetten en niet teveel samenscholen, lappen we teveel aan onze laars. We versoepelen te snel. Tot voor kort waren de berichten positief, eindelijk; weinig besmettingen, weinig mensen in het ziekenhuis en bijna alle Europese grenzen weer open. Dus ouderwets veel files op de snelwegen, veel campers en caravans op pad, feestjes en bbq’s die worden ingehaald en badplaatsen die vollopen met feestvierende jeugd.

Al maanden doe ik alles digitaal. Digitaal bijeenkomen in de wereld waarin we nu leven. Mijn laptop lijkt wel een soort bijenkorf. Vergaderen via zoom of webex. Facetimen om kleinkind of kinderen te zien. Zelfs het steunen van vrienden, vanwege slechte berichten, moet via WhatsApp. Ook onderwijs en doktersbezoek gebeuren vooral digitaal.

Iedereen probeert er het beste van te maken; de digitale logebijeenkomsten leveren wel een verbindingsgevoel op, maar het is een surrogaat. Persoonlijk bekomt me dit best slecht, de concentratie op het woord is groot en door het digitale ervaar ik verkilling; ik mis de lichaamstaal, bewegingen, het emotionele aspect en het samenzijn en samen eten. Kortom mijn beleving wordt geweld aangedaan doordat te weinig zintuigen geprikkeld worden.

Het is een andere tijd; we kunnen ook ‘omdenken’; behalve belemmeringen zijn er ook mogelijkheden. Dankzij de techniek kunnen we communiceren, doordat de nadruk op het verbale ligt worden we gedwongen goed te luisteren en boodschappen niet verkeerd op te vatten.

Dus wat is hier nu verstandig: toch maar voorbereiden op een langere periode digitaal leven? Of eigenzinnig zijn en de mogelijkheid voor echte ontmoetingen uitwerken om het bij-elkaar-hoor-gevoel te versterken. Een bij-elkaar-hoor-gevoel wat een loge koestert en wat ontstaat door het delen en beleven van gemeenschappelijke ervaringen en het elkaar ontmoeten. Dit bevestigen vrijmetselaars, door een ferme handdruk en een aandachtige blik in de ogen van de ander bij het begin en bij het afscheid.

Ik betrap me nu vaak op de gedachte van: “laat het niet te lang duren, het wordt me te geestdodend, na de zomer of als het vaccin er snel is … dan wordt het beter.” Ik wil ook die versoepeling… maar oeps nu die dreigende 2e golf.

Frans

Wandelen, het werkt verslavend.

Sinds corona tijd wandel ik veel. Wandelen doe ik altijd al wel, maar nu minstens eenmaal in de week en wel 12-15 km. Het kwam niet alleen maar door corona hoor; de praktijkverpleegkundige bij mijn huisarts adviseerde me dit te doen: “ga wandelen..”. Want, zei ze, het is goed voor uw cholesterol, voor de conditie van uw hart en dat is weer goed als afweer tegen corona.

“Positief denken dwing je niet”

Nou lijkt het of ik een gezeglijk type ben; meestal ben ik echter meer van het tegendraadse en vraag ik me af waar mensen, dus ook praktijkverpleegkundigen, hun wijsheid over wat goed is voor mij vandaan halen. Positief denken dwing je niet af met regels, lezingen en zelfhulpboeken, zeker niet als je wat argwanend en eigenwijs in het leven staat, zoals ik.Water met planten Foto D.Tempelman

Meestal kan ik wel zonder die adviezen. Zoals, doe aan sport, ga wandelen, doe aan mindfulness, eet gezond, groene smoothies: alleen als je lichaam optimaal presteert, zal ook je geest dat doen! Ik verzet me daartegen. Maar toch, ik ben gaan wandelen, ik stap het huis uit en ga of links of rechts af. Ik woon aan de rand van de stad, ik ben dus zo in het buitengebied. Vaak ga ik vroeg op pad… de bekende morgenstond….met als enig doel dat ik over een paar uur weer thuis ben.

“kippenvelgevoel”

De wereld ervaar ik tijdens het wandelen erg ‘zen’; dan bedoel ik de spontane ontmoetingen onderweg, de stilte van de natuur, de vroege boer die aan het hooien is, de konijnen en hazen die gewoon met me mee huppelen, en het plotselinge ‘kippenvelgevoel’ bij het zien van een prachtig blauwe bloemenweelde op een natuurbegraafplaats.

“aan de wandel”

Kortom het gaat niet om een doel – afvallen, laag cholesterol – nee het gaat om de weg. Dat is het meditatieve aspect dat vrijmetselaars ook bij elkaar zoeken; het ontdekken samen als zoekers op weg te zijn en antwoorden te vinden of juist samen te ontdekken dat we het ook niet weten.

Vol verwachting ga ik morgen weer aan de wandel, het werkt verslavend.

Frans, 15-07-20